Projekty

Katarzyna Smakosz- kreatorka i koordynatorka przedsięwzięcia , trenerka grupy Ewa Jędrzejczyk- Wawryk psycholog, terapeuta , trenerka grupy  Grupa „Mamo odpocznij – zadbaj o siebie!” jako przykład wspierania członków rodziny ucznia niepełnosprawnego.  Skąd taki zamysł?  Grupa matek osób niepełnosprawnych została powołana w ramach projektu realizowanego przez Fundację “Szkoła bez Barier” Celem całego przedsięwzięcia pod nazwą “Życie bez Barier” było udzielenie kompleksowego wsparcia i podniesienie jakości życia trzech grup docelowych: niepełnosprawnych uczniów, ich rodzeństwa oraz rodziców.  Wyznaczenie takiego celu działań wynikało z długoletnich obserwacji i refleksji osób będących w kontakcie z dotkniętych niepełnosprawnością rodzinami, iż wieloletnie borykanie się z problemami egzystencjalnymi, zdrowotnymi, emocjonalnymi wpływa na obciążenie całego systemu rodzinnego. Rodzice dzieci i młodzieży niepełnosprawnej najczęściej z ogromnym zaangażowaniem walczą o poprawę jakości życia ich chorych dzieci. Obciążają ich czynności opiekuńczo- życiowe, transport, rozmowy ze specjalistami, trudne decyzje o właściwym doborze terapii, itp. Sytuacja zatrzymania lub żmudnego przebiegu procesu rehabilitacji fizycznej i edukacyjnej dziecka na pewnym- subiektywnie nie satysfakcjonującym – rodzica poziomie; przynosi frustrację, załamanie, rozgoryczenie i zmęczenie. Pomimo własnej pracy zawodowej na co dzień z konieczności pełnią więc funkcje ich dodatkowych terapeutów, rehabilitantów i logopedów.  Poświęcenie czasu i energii rodziców wpływa także na obniżenie statusu materialnego i w konsekwencji ograniczenie dostępu do dóbr społecznych i kulturowych dla całej rodziny. Rodziny narażone są na ograniczenie możliwości samorozwoju, doskonalenia zawodowego i rozwijania zainteresowań, co z kolei wpływa na wykluczenie społeczne ( rodzinne, towarzyskie i zawodowe). Takiej sytuacji podlegają wszyscy członkowie z najbliższego otoczenia dziecka, a więc zarówno ono samo, w pełni sprawne rodzeństwo naznaczone piętnem posiadania niepełnosprawnego brata czy siostry, rodzice, dziadkowie. W rodzinach nierzadko następuje izolacja wewnętrzna członków, rozpad więzi, rozwód rodziców, popadanie w nałogi lub przedwczesna śmierć jednego z rodziców.  Z obserwacji wynika, że szczególnie przeciążone są matki. Konieczność często całodobowego czuwania, karmienie, ubieranie, czynności higieniczne, toaleta, wyjścia na spacer, dźwiganie dziecka i wózka nie kończą się wraz z naturalnym procesem dorastania dziecka. Wręcz przeciwnie, z mijającymi latami ilość problemów wzrasta, a ich udźwignięcie, dosłownie i przenośni, jest coraz trudniejsze. Stały stres i wysiłek fizyczny pogarsza ich kondycję psychiczną i zdrowie. Nie można przecież zapomnieć, że oprócz zajmowania się dzieckiem z niepełnosprawnościami ciąży na nich obowiązek prowadzenia domu i opieki nad zdrowym rodzeństwem.

„…Boccia jest dyscypliną dla każdego, ale największą popularność zdobyła wśród osób z niepełnosprawnością. Boccia angażuje zarówno ciało, jak i umysł działając terapeutycznie. Jest doskonałym sposobem na integrację osób niepełnosprawnych fizycznie z osobami pełnosprawnymi: w klubach sportowych, organizacjach pozarządowych, szkołach, centrach rehabilitacji, a nawet w domach. Jest dyscypliną o wielu aspektach: jest to sport z elementami rywalizacji, narzędzie terapeutyczne, gra integracyjna idealna do podejmowania inicjatyw obywatelskich. Jest pierwszą dyscypliną sportową, w której na równych zasadach mogą rywalizować o medale osoby z ciężką niepełnosprawnością.Boccia jest grą nie wymagającą skomplikowanego sprzętu. W skład zestawu bil do gry wchodzi sześć bil czerwonych, sześć bil niebieskich, oraz jedna bila biała – zwana Jackiem (Jack Ball). Podczas oficjalnych zawodów Bocci, bile te muszą spełniać określone kryteria wagowe, objętościowe i techniczne. Są także specjalne urządzenia pomiarowe: cyrkiel, miara, szczelinomierz; tablica wyników, zegar, pojemnik na stracone bile, czerwono-niebieski sygnalizator kształtem przypominający rakietkę używaną w tenisie stołowym oraz odpowiednio przygotowane boisko. Grać można na każdej dostępnej powierzchni, na piasku, trawnikach, dywanie. Jednak w przypadku oficjalnych zawodów, powierzchnia boiska powinna być płaska, gładka, jak na przykład parkiet w sali gimnastycznej. Wymiary boiska to 12,5 metra długości, na 6 metrów szerokości. Wyróżnia się rozgrywki indywidualne, w parach oraz drużynowe. We wszystkich trzech rodzajach mogą uczestniczyćzawodnicy obu płci, bez względu na wiek. W zależności od rodzaju rozgrywki zawodnikom może przysługiwać pomoc tak zwanego sportowego asystenta. Mecze składają się z odpowiedniej liczby rund (z limitem czasowym). W przypadku gdy mecz miałaby zakończyć się remisem, rozgrywana jest dodatkowa runda….” (www.polskaboccia.pl) Klub Boccia Kraków to uczniowie Zespołu Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie – działa w ramach Fundacji – Szkoła bez Barier na Rzecz Edukacji Dzieci i Młodzieży ze Sprzężonymi Niepełnosprawnościami w Krakowie.

Projekt pod nazwą ŻYCIE BEZ BARIER – trzy kierunki działań na rzecz wsparcia niepełnosprawnych uczniów oraz ich rodzin, w znaczącym stopniu uzupełnił ofertę szkoły o zajęcia pozalekcyjne dla uczniów oraz o formy wsparcia dla rodziny. Projekt był ogromnym przedsięwzięciem podzielonym na trzy komponenty przeznaczone dla trzech grup beneficjentów;1. Osoba niepełnosprawna:a) niemówiące dziecko niepełnosprawne poniżej 18 roku życiab) młodzież niepełnosprawna od 15 do 24 roku życia ze sprzężonymi deficytami rozwojowymi2. Rodzeństwo osoby niepełnosprawnej znajdujące się w nietypowej, trudnej i dysfunkcyjnej sytuacji rodzinnej3. matki niepełnosprawnego dziecka przeciążone nadmierną ilością czynności opiekuńczych Zajęcia prowadzone były w trzech grupach, które obejmowały: · „Potrafię to zrobić!” – prowadzenie dodatkowych zajęć dydaktyczno-kompensacyjnych w formie kółek tematycznych, służących wyrównaniu ogromnych dysproporcji edukacyjnych i samoobsługowych istniejącychpomiędzy uczniami niepełnosprawnymi, a ich zdrowymi rówieśnikami · „Pomóż mi to powiedzieć! Zrozum mnie!” – prowadzenie programu integracyjnego dla członków rodzin w zakresie sposobu prowadzenia rozmowy z ich niemówiącym dzieckiem przy pomocy komunikacji alternatywnej · Grupa wsparcia „Mamo, odpocznij!” – stworzenie i prowadzenie grupy wsparcia dla matek, program integracji ze środowiskiem , pobudzanie do samorealizacji i rozwoju zdolności. Przeciwdziałanie wykluczeniu zawodowemu i społecznemu Działania w dwóch pierwszych komponentach projektu miały na celu:·niwelować dysproporcje edukacyjne w dostępie do dodatkowych zajęć dydaktyczno – wyrównawczych oraz specjalistycznych wynikających z potrzeb i zainteresowań uczniów· podnosić i rozwijać kluczowe umiejętności· przygotować uczniów do umiejętnego wykorzystania czasu wolnego i do rozwoju zainteresowań· wspierać rodzinę niepełnosprawnego ucznia.· nauczyć rodzeństwo i rodziców dziecka niemówiącego budować prostą pomoc do komunikacji potrzebną podczas zabawy lub czynności codziennych;· wskazać rodzeństwu i jak zorganizować zabawę lub wspólną czynność tak, żeby udział osoby niemówiącej był jak najpełniejszy;· wzmocnić poczucie pewności siebie, u zdrowego rodzeństwa by czuło się kompetentne wobec niemówiącego brata/siostry i odważniej wypowiadało się o nim w swoim środowisku rówieśniczym;· wzmocnić poczucie własnej wartości wszystkich uczestników projektu;· podnosić jakość środowiska domowego, w którym dziecko niemówiące musi przekazywać informacje, by jego komunikacja stała się bardziej efektywna i skuteczna,· umożliwić wymianę poglądów i doświadczeń zdrowemu rodzeństwu oraz rodzicom między sobą oraz w swoich grupach. Komponent trzeci Grupa wsparcia „Mamo, Odpocznij!” Skąd taki zamysł?Kilkunastoletnia praca psychologiczno-pedagogiczna z niepełnosprawnymi uczniami pokazała nam wagę ciągłych wysiłków ich matek. Wszak codzienna troska i opieka, wybór właściwego miejsca leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz miejsca do życia gdy w rodzinie zabraknie sił zapewnią ich dzieciom najwyższą z możliwych jakość życia. Matka jako „obiekt” wspierający chore, niepełnosprawne dziecko jest pośrednikiem pomiędzy nim, a światem zewnętrznym. Przekazuje jego potrzeby i przeżycia, tłumaczy innym mimikę, mowę ciała, (szczególnie w sytuacjach gdy komunikaty wysyłane przez dziecko nie są zrozumiałe dla otoczenia) reaguje na ból i dyskomfort. Koniecznośćcałodobowego czuwania, karmienie, ubieranie, czynności higieniczne oraz obciążenie psychiczne nie pozostawiają matkom czasu na troszczenie się o siebie. Matki koncentrując się na życiu, leczeniu i obsłudze dziecka, zaniedbują swoje zdrowie i wszelkie potrzeby własne. Ich sytuacja nie jest zauważana przez instytucje publiczne. Podmiotem systemu opieki zdrowotnej, edukacji oraz pomocy społecznej jest niepełnosprawne dziecko natomiast dla osoby, której rola jest tak ważna nie ma właściwie żadnej oferty.

Krakowski Bal Na Nowy Rok współorganizowany z Fundacją L’Arche ma charakter Charytatywnego Balu. Podczas wydarzenia przedstawiamy działania obydwu fundacji na rzecz osób z różnymi niepełnosprawnościami, prezentujemy filmy o różnych osiągnięciach naszych podopiecznych. Pozyskane darowizny przeznaczane są w całości na działalność statutową obydwu fundacji. Bale znów organizowane są od 2014 roku i są kontynuacją przedsięwzięcia sprzed wielu lat mającego miejsce prawie od początku istnienia fundacji.

Obchody XX tygodnia osób niepełnosprawnych – KOCHAM KRAKÓW z WZAJEMNOŚCIĄ  organizowanego przez Urząd Miasta Krakowa oraz Stowarzyszenie na Rzecz Wsparcia Osób Zagrożonych Wykluczeniem Społecznym ŚWISTAK – inicjatywa i realizacja zadań:  1. POZNAJ BOCCIĘ- warsztaty integracyjne Bocci.  Zadanie miało na celu zapoznać z Boccią jak największą liczbę osób. Zachęcić do treningów, by w przyszłości móc spotykać się na rozgrywkach. Zadanie zrealizowano na 4 boiskach, po cztery trzyosobowe drużyny. Warsztaty odbyły się w dwóch dwugodzinnych sesjach. Zawodnicy zostali zapoznani z podstawowymi przepisami gry, na temat sprzętu, sędziowania, boiska, pomiarów i klas sportowych bocci.  2. NIETYKALNI W ŻYCIU DOROSŁYM –dwa popołudnia filmowe oraz panel dyskusyjny – zadanie dedykowane było dla młodych mieszkańców Domów Pomocy Społecznej, uczestników Warsztatów Terapii Zajęciowej zagrożonych zamieszkaniem w DPS, oraz ich rodzicom, opiekunom stojącymi przed trudną decyzją dotyczącą zmiany sposobu sprawowania opieki nad dorosłym dzieckiem z niepełnosprawnością.  Spotkania prowadzone były przez moderatora filmowego oraz psychologów. Czas trwania jednego modułu to 5 godzin. Wspólne oglądanie filmu ”Nietykalni” oraz dyskusja nad jakością życia osoby z niepełnosprawnością całkowicie zależną od osób trzecich.  Poruszono tematy :  – opieka nad dorosłym z niepełnosprawnością sprawowana w domu przez słabnącego rodzica,  – realia życia w DPS a rzeczywistość filmowa,  – sytuacja systemowa w kraju.  Spotkanie miało również na celu integrację krakowskich środowisk działających na rzecz dorosłych, młodych osób z niepełnosprawnościami : Chrześcijańskie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych, Ich Rodzin i Przyjaciół „Ognisko „, Klika. Katolickie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych i Ich Przyjaciół, Fundacja Szkoła bez Barier, Fundacja Larche – wspólnota ze Śledziejowic wraz z domem mieszkalnym. W panelu wzięli udział przedstawiciele z powyższych organizacji oraz ich Podopieczni. Spotkania odbyły się w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie. Dzięki gościnności muzeum uczestnicy wydarzenia mogli również obejrzeć wystawy; Wajda oraz Kraków 1900, Szuflada Szymborskiej.Celem realizacji zadania Fundacja zapewniła transport osób na wózkach na wszystkie elementy panelu i Rozgrywek Bocci tj. na wydarzenie Kocham Kraków z Wzajemnością.

Zarząd Fundacji działając w oparciu o umowę zawartą 3 grudnia 2018 r. z Centrum Opieki Wyręczającej powołane przez Małopolskie Hospicjum dla Dzieci w Krakowie o świadczenie usług specjalistycznych tj. „prowadzenie zajęć edukacyjnych i terapeutycznych przez pedagogów specjalnych dla podopiecznych przebywających na turnusach w ramach działalności Centrum Opieki Wyręczającej dla przewlekle i nieuleczalnie chorych dzieci w Krakowie” utrzymał formę współpracy z centrum współuczestnicząc w ich organizacji.  W 2019 r. odbyło się 10 turnusów w ramach zamówienia w okresie od marca do grudnia. Celem turnusów było wyręczenie rodziców w opiece nad niepełnosprawnym dzieckiem do 24 r. życia. Turnusy realizowane były w formie opieki całodobowej  i dziennej ( dziecko wracało na noc do domu zapewnionym transportem specjalistycznym ) – trwały one od 14 do 21 dni.  Na turnusach zatrudnionych było 7 pedagogów specjalnych. Zespół został przeszkolony w zakresie specyfiki pracy w centrum. Pedagodzy starali się dodatkowo przekazać personelowi Centrum ( pielęgniarki i opiekunki) najprostsze sposoby porozumiewania się z osobami niemówiącymi.  Podczas trwającej współpracy Fundacja przyjmowała grupy studentów z Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie w ramach praktyk studenckich.  Praca pedagogów na terenie Centrum została doceniona; wysoko oceniano umiejętności merytoryczne, niezawodność i wysokie kompetencje zawodowe terapeutów. Z radością braliśmy udział w tworzeniu pierwszych form opieki nad dzieckiem w środowisku dotychczas nieznanym dla niego.  Ponadto w Centrum Opieki Wyręczającej świadczone były wysokospecjalistyczne usługi dentystyczne, przeprowadzane w narkozie.  Dzięki nawiązanej współpracy, 11 uczniów oraz absolwentów Zespołu Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie – beneficjentów Fundacji Szkoła bez Barier uzyskało kolejna formę wsparcia.  Analiza rekrutacji podopiecznych do Centrum wykazała najwyższą gotowość, skorzystania z turnusów, przez rodziny objęte grupą wsparcia Mamo Odpocznij!

W 2019 roku nastąpiło Zawarcie umowy o partnerstwie na rzecz realizacji projektu „BAZA TERAPEUTYCZNA” (z Fundacją na rzecz psychoterapii na rzecz dzieci i młodzieży “BAZA”). Umowa została anulowana, ponieważ zadanie Fundacji “BAZA” nie zostało wdrożone do realizacji oraz nie dostało dofinansowania.

w 2015 roku już po raz piąty Fundacja „Szkoła bez Barier” gościła w Więcławicach Starych współprowadząc niedzielny piknik rodzinny. Razem z Radą Parafialną zbieraliśmy jak co rok środki na projekty fundacyjne oraz rehabilitację 4 – letniego Jakubka Kurowskiego, niepełnosprawnego dziecka (MPD), mieszkańca parafii św. Jakuba w Szczyrku.

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie z Wadowic z siedzibą przy ul. Mickiewicza 15 zwróciło się do naszej Fundacji z zapytaniem ofertowym dotyczącym możliwości przeprowadzenia szkolenia AAC dla 15 rodzin z powiatu wadowickiego, z  dorosłymi, młodymi osobami niepełnosprawnymi.  Zaproponowana przez nas oferta została zaaprobowana. W wyniku porozumienia od dnia 30 października 2013r. do 30 grudnia 2013r. Fundacja prowadziła Kurs Alternatywnych Metod Komunikacji  będący komponentem projektu pn. „Damy sobie radę!” . Działanie finansowane  było  ze środków EFS w ramach działania „Rozwój i upowszechnienie aktywnej integracji”.W ramach kursu 10 nauczycieli, terapeutów, logopedów  szkoliło   indywidualnie  15 osób niepełnosprawnych oraz ich rodziny w miejscu ich zamieszkania, tj. w Andrychowie, Wadowicach, Kalwarii Zebrzydowskiej, Zebrzydowicach, Zakrzowie, Tłuczaniu, Gierałtowiczkach, Rzykach, Skawinkach oraz Jaszczurowej. Maksymalna odległość od Krakowa wynosiła 80 km. Działanie zakończyło się konferencją  pt. „Przełamywanie stereotypów dotyczących osób niepełnosprawnych przeciwdziałanie wykluczeniu”- wystąpienie Katarzyna Smakosz. Ponadto poproszono nas o przeprowadzenie warsztatów dla 50 osób niepełnosprawnych. Prowadzenie Jacek Woźniak i Katarzyna Smakosz /powiat wadowicki/Przeprowadzone kursy i warsztaty; merytorycznie zostały ocenione bardzo wysoko. Szczególnie diagnozy indywidualne, przygotowane książki i inne pomoce AAC-owe oraz  wszechstronne zaangażowanie terapeutów w odpowiedzi na zindywidualizowane potrzeby rodzin ( dobór odpowiednich siedzisk, interwencja w GOPS-ie z powodu przemocy domowej, poradnictwo medyczne, wskazanie konsultanta medycznego)

Jest to projekt realizowany przez wiele lat przez naszą Fundację oraz Zespół Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie i zakończony w roku 2018. Głównym celem było zaprojektowanie od podstaw i wykonanie specjalistycznego wózka dla Piotra, ucznia naszej szkoły. Zaczęliśmy od zbiórki, projektu i już wtedy wiedzieliśmy że nie będzie łatwo. Jednak dzięki determinacji całego zespołu specjalistów którzy przy tym projekcie pracowali udało się. Piotr do dziś cieszy indywidualnie zaprojektowanym i wyprodukowanym wózkiem tylko dla niego. Można powiedzieć że to wózek „szyty na miarę” a raczej zaprojektowany i złożony wg potrzeb Piotra. Całkowity koszt wykonania wózka przekroczył kwotę środków zgromadzonych na wyżej wymienione zadanie. Część pracy na rzecz, w tym wykonanie poduszek, siedziska itp. zostało wykonana w formie dodatkowego wolontariatu bez pobierania wynagrodzenia. Koszty faktur i usług: 9 102,31 zł Darowizny rzeczowe na rzecz projektu, w tym elementy wózka i siedziska: ponad 7 000 zł Główny projektant: Łukasz Szlęk Współpraca: Inox Service Wojciech Szyszkowski

W okresie od 1 lipca do 31 sierpnia 2011 podjęto działania finansowe na rzecz Projektu „Mamo odpocznij” jako większe działanie fundraisingowe pod hasłem „Wyślij mamę na wakacje”. Koordynatorem całości był Jacek Woźniak. Działania te objęły m.in.: W dniach 11-12 sierpnia 2011 roku przeprowadzono akcję happeningowo – promocyjną na Placu Szczepańskim w Krakowie czyli „Bieg dla mam”. Przypadkowi przechodnie  mogli doświadczyć jak wielki wysiłek wkłada mama osoby z niepełnosprawnością w opiekę i wychowanie swojego dziecka. Poprzez symboliczny bieg na bieżni oraz przenoszenie walizek (z wózka na łóżko) o różnym ciężarze symbolizującym wiek i wagę dzieci w wieku 7, 15, 21 lat, każdy mógł choć przez chwilkę zastanowić się nad niesamowitym wysiłkiem jaki ponoszą matki osób  niepełnosprawnych. Powstanie nowej strony: www.wyslijmamenawakacje.pl , która promuje projekt oraz pozwala gromadzić środki na ten cel przy użyciu kart kredytowych, przelewów internetowych; Reklamę strony, projektu, eventu; Pozyskanie nowej grupy partnerów i sponsorów dla Fundacji – 11 firm i instytucji; W sumie pozyskano dóbr, usług i zniżek o szacunkowej wartości: 27.977,69 PLN przy poniesionych kosztach ogólnych na kwotę 7.838,50 PLN oraz sponsorów (min.: Klub Kraków-Plaża, Producent Wody Mineralnej Wysowianka, Klub Fitness, Firma ARTIM Organizator Imprez Publicznych, Kram, eXtremeLab) W przeprowadzenie powyższego przedsięwzięcia zaangażowane były 2 osoby z Zarządu oraz 6 wolontariuszy.

Jest to książka dla nauczycieli, terapeutów i rodziców. Książka „Jak możemy to zmienić?” autorstwa Gill Brearley, jest odpowiedzią na zapotrzebowanie polskich czytelników. Została napisana na prośbę naszych niepełnosprawnych uczniów w nadziei, że zapoczątkuje zmiany w sposobie myślenia o niepełnosprawności. Uzupełnieniem książki jest broszura „Książeczka dla nauczyciela”, dostępna powyżej. Przeznaczona dla osób, które chciałyby wykorzystać tę problematykę w pracy zawodowej. Autorka opiera się na swym wieloletnim doświadczeniu, obserwacjach i relacjach. „Jak możemy to zmienić?” to nie tylko porcja wiedzy. To połączenie wrażliwości i otwartości na inność, także piękna lekcja kultury, taktu i tolerancji niezbędnych w kontakcie z drugim człowiekiem. Oto jak sama autorka wyjaśnia genezę powstania książki: „Pracowałam w Anglii przez prawie sześćdziesiąt lat z osobami, które miały różne rodzaje niepełnosprawności. Najpierw pracowałam jako wolontariusz, potem jako fizjoterapeuta, później jako nauczyciel i terapeuta. Dwadzieścia lat temu zaczęłam odwiedzać dwa albo trzy razy w roku szkoły i ośrodki w Polsce. Doświadczenia te nie tylko nauczyły mnie wielu rzeczy, ale i pobudziły do refleksji. Wszyscy młodzi ludzie oraz nastolatkowie mają pytania dotyczące niezależności, przyjaźni między chłopakiem i dziewczyną, seksu, wyboru stylu życia, uczelni, pracy czy kariery, ubioru i wyglądu – ta lista pytań jest długa. Jeśli nastolatkowie są niepełnosprawni, ich wybory mogą być ograniczone – nie zawsze przez ograniczenia związane z niepełnosprawnością, ale przez to, jak są postrzegani przez rodziców, członków rodziny, rówieśników czy społeczeństwo. Grupa młodych niepełnosprawnych ludzi z Polski przysłała mi szereg pytań dotyczących tego, co ich niepokoi. Są to te same pytania, jakie zadawali mi młodzi ludzie przez wiele lat w Anglii….” „Nie ma łatwych odpowiedzi, gdyż nie ma łatwych odpowiedzi na żadne ze złych rzeczy, które przytrafiają się w życiu. Nie ma łatwych odpowiedzi, a na niektóre pytania nie ma odpowiedzi w ogóle. Rozmawiałam przez wiele lat z wieloma ludźmi starymi i młodymi, którzy mieli różnego rodzaju niepełnosprawności. Rozmawialiśmy o wielu powszechnych problemach i uczuciach i wiele nas te rozmowy nauczyły. W tej broszurze próbuję odpowiedzieć na niektóre z tych pytań zadawanych dziś przez młodych ludzi, którym przydarzyła się niepełnosprawność.” Gill Brearley Dodatkową  rekomendacją dla książki niech będą słowa Marii Piszczek, niekwestionowanego autorytetu w dziedzinie pedagogiki specjalnej: „W książce zawarte są odpowiedzi Gill Brearley na pytania najczęściej zadawane przez młodzież z niepełnosprawnością ruchową. Są to odpowiedzi ważne nie tylko dla osób z niepełnosprawnością, ale również dla tych wszystkich, którzy chcą je zrozumieć i być z nimi w taki sposób, w jaki one pragną. G. Brearley pisze                      o przysługującym każdemu człowiekowi prawie do godności i autonomii, ale również o odpowiedzialności i o tym jak możemy, nie raniąc innych, wyrażać swój gniew, jak może stać się on naszą siłą. Pisze także o trudnej drodze do samodzielności, o prawie do miłości oraz do związków intymnych.” … „Gotowość do dojrzałych związków seksualnych, które obejmują współżycie płciowe, osiągamy tylko wówczas, gdy jesteśmy zdolni do miłości. Kochamy drugą osobę i wiemy, że ona nas kocha. Kolejne rozdziały książki są poświęcone samodzielności, zakochaniu oraz prawie osób niepełnosprawnych do podejmowania niezależnych decyzji dotyczących życia seksualnego. Zawarte są w nich odpowiedzi na trudne pytania. Pytania rzadko zadawane rodzicom. Jeśli ktoś nas o coś nie pyta, to nie znaczy, że nie ma żadnych pytań lub, że zna wszystkie odpowiedzi na nie. Wszyscy młodzi ludzie potrzebują rozmów o swojej seksualności.” … „ Książka G. Brearley jest adresowana do młodych dorosłych z niepełnosprawnością, ale czy jej czytelnikami powinni być tylko oni? Sądzę, że nie, bowiem bez naszego (rodziców, pedagogów, przyjaciół) wsparcia i dialogu z nimi nie zajdą żadne zmiany. Nie mogą samotnie walczyć o coś, co im przysługuje, tak samo, jak każdemu innemu członkowi społeczeństwa.” Maria Piszczek – Zamiast wstępu Podejmijmy zatem wyzwanie. ”Jak możemy to zmienić?”. Co możemy zrobić, by młody człowiek z niepełnosprawnością nie czuł się dyskryminowany? By miał prawo do samodzielności, powiedzenia „nie”, do wyrażania i realizacji swych potrzeb? Pierwszym małym krokiem niech będzie przeczytanie tej książki. Katarzyna Jabłońska

Integracyjne Warsztaty Muzykoterapii i Myśli Pozytywnej „RAZEM”dla osób z ruchową, sprzężoną niepełnosprawnością, Dobczycka Band oraz Integracyjne Warsztaty Muzykoterapii i Myśli Pozytywnej „RAZEM”. Warsztaty Muzykoterapii i Myśli Pozytywnej „RAZEM” są projektem skierowanym do młodzieży i dorosłych z poważną niepełnosprawnością ruchową oraz sprzężoną, która jest skutkiem mózgowego porażenia dziecięcego lub innych problemów neurologicznych. Są odpowiedzią na wiele potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Głównym celem warsztatów integracyjnych jest wspólne poszukiwanie siły i mądrości koniecznych do bardziej szczęśliwego życia, mimo poważnych ograniczeń. Zespół Dobczycka Band koncertował m.in. w klubach muzycznych oraz miejschach takichl jak: U Louisa Piwnica Wiślna 12, Bakałarz, Żaczek, ZaUEk, Art. Zona, Scena Moliere, Milestone Jazz Club, Bunier Sztuki, Państwowa Szkoła Muzyczna II stopnia w Krakowie, Teatr im. Juliusza Słowackiego, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manghha, „Parada Smoków” pod Wawelem, Filharmoniia Krakowska, kino Sfinks

TWÓRCZE SPOTKANIA BEZ BARIER Fundacja Szkoła bez Barier Na Rzecz Edukacji Dzieci i Młodzieży ze Sprzężonymi Niepełnosprawnościami we współpracy z pracownikami szkoły  ZSS nr 11 w Krakowie i Wydziałem Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie organizuje cykle artystycznych wydarzeń o nazwie- Twórcze Spotkania Bez Barier. Twórcze Spotkania bez Barier łączy wiele środowisk, którym nie jest obojętne twórcze myślenie, kreatywność, chęć pokazania siebie poprzez różne formy przekazu. Cykl wydarzeń artystycznych  to pomysł na spotkanie osób, których wiele różni i wiele łączy. Różni wiek, doświadczenie, wykształcenie, sprawność rąk, nóg i umysłu. Łączy  wrażliwość, fascynacja sztuką,miłość do wyrażania siebie poprzez słowa, muzykę, obraz, ruch. chęć stworzenia czegoś razem i podzielenia się z innymi. Bohaterowie to przede wszystkim młodzież niepełnosprawna, studenci, profesjonalni muzycy, artyści, a także zwykli uczniowie , nauczyciele, pracownicy. Pierwsza edycja Twórczych Spotkań bez Barier odbyła się 16-17 maja 2012 roku pod nazwą „ Normalnie chcemy żyć„ Złożyły się na nią następujące imprezy: Koncert integracyjnego zespołu „Dobczycka Band” Spektakl performatywny „ Zastołowienie” Spektakl „Samowolka” Wernisaż prac plastycznych pt. „Uskrzydleni” połączony z rozmową „Twórczość –emocje – życie”  Wydarzenia te miały miejsce w trzech bardzo ciekawych lokalizacjach nad Wisłą: Klub Mile Stone Hotelu Qubus,  Klub Plaża Kraków, Scena teatralna Staromiejskiego Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie. Wszystkie te miejsca pozyskano nieodpłatnie.  W sumie w całość przedsięwzięcia zaangażowanych było 76 osób: 4 członków Zarządu Fundacji, 4 członków Rady Fundacji, 6 koordynatorów, 18 studentów, 20 uczniów i absolwentów ZSS 11, 24 wolontariuszy – pracowników ZSS 11, rodziców.  Powstała dokumentacja wszystkich wydarzeń w postaci dwupłytowego albumu DVD.  Największe sukcesy I TSBB to:  Zdobycie patronatu honorowego UP, Realizacja celu – nawiązanie relacji między studentami i uczniami ZSS 11, Kontynuacja współpracy z Wydziałem Sztuki UP – wystawa w Bunkrze Sztuki i koncert Dobczyckiej Band,  Wprowadzenie treści dotyczących osób niepełnosprawnych w program studiów licencjackich na kierunku zamawianym Wzornictwo. II Twórcze Spotkania bez Barier czyli cykl artystycznych wydarzeń mających na celu promocję projektów artystycznych z udziałem osób z niepełnosprawnością odbył się w dniach 23-24 maja i 11 czerwca 2013r. Partnerami Fundacji  byli: Zespół Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie i Wydział Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie reprezentowanym przez p. dr Monikę Nęcką. Tematem przewodnim drugiej edycji było hasło „Razem”.  Złożyły się na nią następujące imprezy: Koncert integracyjnego zespołu „Dobczycka Band” Spektakl „Sennik” Wernisaż prac plastycznych pt. „Rajski ogród – powrót do utraconego raju” połączony z projekcją multimedialną „Ukryte ogrody Krakowa”(projekt zrealizowany przez uczniów Szkoły Przysposabiającej do pracy nr 6 w Krakowie, w okresie dwóch lat) i rozmową „Twórczość – emocje – życie”  Wydarzenia te miały miejsce w trzech bardzo ciekawych lokalizacjach: Biblioteka Wojewódzka w Krakowie, scena teatralna Staromiejskiego Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie oraz Klub Studencki Żaczek. Wszystkie te miejsca pozyskano nieodpłatnie.  W sumie w spotkania  zaangażowanych było 76 osób: 4 członków Zarządu Fundacji, 1 członek Rady Fundacji, 7 koordynatorów, 14 studentów, 48 uczniów i absolwentów ZSS 11,  4 uczestników WTZ Fundacji im. Brata Alberta z Radwanowic, 19 wolontariuszy – pracowników ZSS 11. Projekt ma na celu integrację jak najszerszej grupy osób niepełnosprawnych z różnych środowisk wraz z osobami sprawnymi oraz promocję oddziaływań terapeutycznych poprzez sztukę. Powstała dokumentacja wszystkich wydarzeń w postaci dwupłytowego albumu DVD.  Największe sukcesy II TSBB to:  Zdobycie patronatu honorowego Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego, Kontynuacja współpracy z Wydziałem Sztuki UP,  Pozyskanie nowych instytucji kultury do współpracy, Udział sporej grupy niepełnosprawnych twórców (48)  w tym młodszych uczniów ZSS 11 oraz uczestników z WTZ w Radwanowicach, Obecność w gronie gości festiwalu osób z placówek dla dorosłych osóbz niepełnosprawnością z Harbutowic, Myślenic, Dobczyc, Śledziejowic oraz z SOSW nr 2 w Krakowie. III Twórcze Spotkania bez Barier czyli cykl artystycznych wydarzeń mających na celu promocję projektów artystycznych z udziałem osób z niepełnosprawnością w dniach 3 – 26 czerwca 2014 roku. Partnerami Fundacji  byli: Zespół Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie i Wydział Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie reprezentowanym przez p. dr Monikę Nęcką. Tematem przewodnim trzeciej edycji było hasło „Chcemy sobą być”.  Złożyły się na nią następujące imprezy: Wieczór autorski Wiktora Okrój „Być jak Bond” Premiera spektaklu „Korzenie i skrzydła”. Wernisaż prac plastycznych pt. „Mikrokosmos” połączony z występem Kabaretu Gumowe Ucho w skeczu „Gniazdowe Chłopy” – kabaret współtworzony przez uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy „Gniazdo” ze Starego Sącza. Wydarzenia te miały miejsce w dwóch zaprzyjaźnionych instytucjach:  Bibliotece Wojewódzkiej w Krakowie, scenie teatralnej Staromiejskiego Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie. Wszystkie te miejsca pozyskano nieodpłatnie.  W sumie w spotkania  zaangażowanych było ok. 90 osób: 3 członków Zarządu Fundacji,1 członek Rady Fundacji, 7 koordynatorów, 10 studentów, 35 uczniów ZSS 11, 8 uczestników WTZ Fundacji Artes z Krakowa, 18 uczestników i opiekunów ŚDS „Gniazdo” w Starym Sączu, 15 wolontariuszy – pracowników ZSS 11, innych wolontariuszy – 4 +zespół teatralny.Projekt ma na celu integrację jak najszerszej grupy osób niepełnosprawnych z różnych środowisk wraz z osobami sprawnymi oraz promocję oddziaływań terapeutycznych poprzez sztukę. Powstała dokumentacja wszystkich wydarzeń w postaci dwupłytowego albumu DVD.  Największe sukcesy III TSBB to: Zdobycie patronatu honorowego Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego, Kontynuacja współpracy z Wydziałem Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie,  Podtrzymanie i poszerzenie współpracy z zaprzyjaźnionymi instytucjami kultury, Udział sporej grupy twórców z niepełnosprawnościami (58 osób) z  Zespołu Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie i uczestników WTZ  Fundacji „Artes” z Krakowa oraz ŚDS Stowarzyszenia „Gniazdo” ze Starego Sącza. IV Twórcze Spotkania bez Barier czyli cykl artystycznych wydarzeń mających na celu promocję projektów artystycznych z udziałem osób z niepełnosprawnością odbył się w dniach 11, 17, 21czerwca – 5 lipca 2015 roku. Partnerami Fundacji  byli: Zespół Szkół Specjalnych nr 11 w Krakowie, Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie oraz Muzeum Narodowe w Krakowie. Złożyły się na nie następujące imprezy: Gala „Wietory 2015” i spektakl „Skrzydła i korzenie” na deskach teatru SCKM; Koncert zespołu Dobczycka Band w Klubie studenckim „Bakałarz”; Wystawa prac fotograficznych Piotra Ojczenasz „Lubię fotografować zdjęcia. I moje ulice” w Pałacu Erazma Ciołka; Na scenie teatralnej Staromiejskiego Centrum Kultury Młodzieży, ul. Wietora w Krakowie, nastąpiło podsumowanie czteroletniej współpracy młodzieży ZSS nr 11 z instruktorami SCKM oraz Fundacji „Szkoła bez Barier” z tym szczególnym Domem Kultury. Wręczono „Wietory 2015”. Odbyła się projekcja spektaklu „Skrzydła i Korzenie” w